Είπαν για εμάς

ΕΓΡΑΨΑΝ ΓΙΑ ΕΜΑΣ        

ΤΥΠΟΣ

Αισθανόμαστε την ανάγκη να μοιραστούμε μαζί σας άρθρα που μας άγγιξαν ιδιαίτερα.

 

«Μοιάζω ίδιος με εσάς, έτσι δεν είναι;»

ΛΙΝΑ ΓΙΑΝΝΑΡΟΥ
Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην "Καθημερινή" στις 19.03.2016

Ενα παιδί σηκώνεται όρθιο. Φοράει ένα σακάκι και ένα φουλάρι στον λαιμό. Είναι πολύ όμορφος, με τον άγουρο τρόπο που είναι όμορφα τα αγόρια του γυμνασίου. Τραβάει αμέσως την προσοχή όλης της αίθουσας, οι συζητήσεις σταματούν, τα βλέμματα είναι όλα πάνω του. «Μοιάζω ίδιος με εσάς, έτσι δεν είναι; Και είμαι», ξεκινάει. Ηταν μόνο στα μέσα της συγκινητικής, γεμάτης πάθος ομιλίας του για τη διαφορετικότητα και την αποδοχή, που πρόσεχες ότι τη διάβαζε με τα χέρια, ψηλαφώντας τις σημειώσεις που είχε γράψει σε κώδικα Μπράιγ.

Ούτε καν οι διοργανωτές δεν περίμεναν ότι η εκδήλωση της περασμένης Τετάρτης θα είχε τόσο μεγάλη επιτυχία, θα έκρυβε τόσες εναλλαγές συναισθημάτων, τόσο δυνατές σκηνές. Ηταν η πανηγυρική καταληκτική ημερίδα των βιωματικών προγραμμάτων που υλοποίησε και τη φετινή σχολική χρονιά ο Σύνδεσμος Κοινωνικής Ευθύνης για Παιδιά και Νέους (ΣΚΕΠ), στα οποία μαθητές γενικών και ειδικών σχολείων κάθονται στο ίδιο τραπέζι, γνωρίζονται, συνεργάζονται, συνειδητοποιούν, πολλές φορές με έκπληξη, ότι μπορεί να είναι διαφορετικοί, αλλά παραμένουν τόσο ίδιοι. Την περασμένη Τετάρτη, στο Μουσείο Βορρέ, όπου λαμβάνουν χώρα τα βιωματικά εργαστήρια, το λόγο θα έπαιρναν τα παιδιά. Πώς βίωσαν την εμπειρία; Τι έμαθαν; Πώς ονειρεύονται το μέλλον;

Διαβάστε όλο το άρθρο εδώ.
 

«Μαθαίνοντας μαζί» με τα άτομα με αναπηρία

ΜΑΡΙΣΣΑ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΥ
Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο protagon.gr στις 02.05.2016

Τι αισθάνεσαι όταν συναντάς έναν άνθρωπο με κινητική, νοητική ή αισθητηριακή αναπηρία; Αμηχανία; Δεν έχεις συνηθίσει να συναναστρέφεσαι με άτομα που έχουν έναν διαφορετικό κώδικα επικοινωνίας. Αγωνία; Δεν ξέρεις πώς να τον προσεγγίσεις, φοβάσαι μήπως τον προσβάλλεις. Ενοχή; Δεν γνωρίζεις τίποτα για τη ζωή του, δεν ήξερες καν ότι υπάρχει.

«Η αναπηρία στην Ελλάδα είναι αόρατη», λέει στο Protagon η Αθηνά Κρητικού. Το 15% του πληθυσμού κάθε χώρας, σύμφωνα με εκτιμήσεις του Παγκοσμίου Οργανισμού Υγείας πάσχει από αναπηρία -το ποσοστό έχει αυξηθεί από το 1970 κατά 5 ποσοστιαίες μονάδες. Και αυτό το ένα εκατομμύριο της Ελλάδας ζει σε έναν παράλληλο κόσμο. Δεν είναι μόνο ότι δεν έχουν ενσωματωθεί στην ελληνική κοινωνία, δεν υπάρχουν καν, γιατί δεν τους βλέπουμε, περιορίζονται στο σπίτι τους, σε κάποιο ίδρυμα ή στη διαδρομή από το σπίτι στο ίδρυμα. 

Ο Σύνδεσμος Κοινωνικής Ευθύνης για Παιδιά και Νέους (ΣΚΕΠ) δίνει στα παιδιά τη δυνατότητα να γνωρίσουν τους «αόρατους», λειτουργεί ως ο κρίκος ανάμεσα στους μαθητές πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και τα άτομα με αναπηρία από το 2008. «Σκεφτήκαμε να δημιουργήσουμε τις συνθήκες γνωριμίας και συνύπαρξης», εξηγεί η ιδρύτρια και πρόεδρος του σωματείου, κυρία Κρητικού. «Μας ενδιαφέρουν τα παιδιά της γενικής εκπαίδευσης, γιατί από εκεί -από τους μελλοντικούς πολίτες- αρχίζει η κοινωνική ενσωμάτωση των ευπαθών ομάδων», επισημαίνει η πρόεδρος, που έχει σπουδάσει νομικά και έχει εργαστεί στον χώρο της διαφήμισης. «Είναι ντροπή, εν έτει 2016 στην Αθήνα, να είναι ολόκληρη θεματολογία η κοινωνική ενσωμάτωση των ατόμων με αναπηρία», τονίζει η ίδια.

Διαβάστε όλο το άρθρο εδώ.

 

Έχεις σκεφτεί ότι μπορεί να προσβάλλεις ένα ΑΜΕΑ όταν του ζητάς συγνώμη;

ΈΡΡΙΚΑ ΡΟΥΣΟΥ
Το άρθρο δημοσιεύτηκε στο Oneman.gr τον Μάρτιο του 2016

Όταν ο Βόλφγκανγκ Γκαίτε έγραφε ότι "Δεν υπάρχουν ούτε δυο άνθρωποι στον κόσμο που να βλέπουν τη ζωή με τον ίδιο ακριβώς τρόπο", μάλλον δεν είχε στο μυαλό του την πιθανότητα η φράση του να χρησιμοποιηθεί κάποτε από ένα 12χρονο στο βήμα μίας σχολικής ημερίδας με θέμα τη διαφορετικότητα. Και καλά έκανε.

Η ειδοποιός διαφορά ανάμεσα σε ένα παιδί και έναν ενήλικα είναι ότι ο δεύτερος, πολλές φορές ψάχνει το νόημα μέσα στα λόγια ή τις πράξεις των άλλων. Το παιδί, ποτέ. Αν κάτι το ενδιαφέρει τότε θα το προσεγγίσει, θα το δει, θα προσπαθήσει να επικοινωνήσει μαζί του με το δικό του τρόπο. Ακόμη και αν αυτός είναι αλλόκοτος, περίεργος.

Για ένα παιδί βέβαια, τίποτα δεν είναι περίεργο. Μοναχά διαφορετικό.

Έμαθα για τον ΣΚΕΠ, το Σύνδεσμο Κοινωνικής Ευθύνης για Παιδιά και Νέους και τη δουλειά που κάνει από το 2008 στα σχολεία, εντελώς τυχαία. Μία μέρα που ο αδερφός μου δεν ήθελε να πάει στο σχολείο. Θυμάμαι επακριβώς τα λόγια του: "Αύριο θα μας πάνε να συναντήσουμε άτομα  με αναπηρία. Δεν θέλω να πάω φοβάμαι. Και αν πω κάτι που θα τους προσβάλλει;"

Λίγους μήνες μετά από αυτήν την ερώτηση, στο Μουσείο Βορρέ και την Ημερίδα 'Μαθαίνοντας Μαζί', ο Παναγιώτης Πιτσινιάγκας ο άνθρωπος που έχει επισκεφθεί μέχρι τώρα περισσότερους από 20000 μαθητές για να τους μιλήσει για τη διαφορετικότητα, τα δικαιώματα αλλά και τις υποχρεώσεις ενός ατόμου με αναπηρία, μου είπε ακριβώς την ίδια φράση χωρίς το ερωτηματικό. "Ο κόσμος φοβάται έναν άνθρωπο με αναπηρία. Φοβάται ότι μπορεί να τον προσβάλλει". Για να μου το εξηγήσει μου έδωσε το εξής απλό παράδειγμα:

"Ήμουν τις προάλλες στο μετρό και καταλάθος πάτησα με τη ρόδα του αναπηρικού αμαξιδίου μου έναν κύριο που βρισκόταν πίσω μου. Εκείνος γύρισε προς το μέρος μου για να μου την πει, μόλις όμως είδε το αναπηρικό αμαξίδιο έκανε πιο πίσω και μου ζήτησε συγνώμη. Ενώ το λάθος ουσιαστικά, ήταν δικό μου".

Σταμάτα ένα λεπτό ό,τι κάνεις και βάλε τον εαυτό σου στη θέση εκείνου του αγνώστου ανθρώπου στο μετρό. Βλέπεις εσένα;

Διαβάστε όλο το άρθρο εδώ.

 

ΜΑΘΗΤΕΣ & ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ

Μας άγγιξαν ιδιαίτερα ορισμένα μηνύματα, τα οποία μοιράστηκαν μαζί μας μαθητές & εκπαιδευτικοί, μετά την συμμετοχή τους στις βιωματικές δράσεις συνύπαρξης του Σ.Κ.Ε.Π. Επιλέξαμε με την σειρά μας, να τα μοιραστούμε μαζί σας.

Η Βούλα είναι μαθήτρια λυκείου. Συμμετείχε μαζί με το σχολείο της στο εκπαιδευτικό εργαστήριο "Αποτυπώματα", στο Μουσείο Βορρέ. Μας έστειλε το παρακάτω κείμενο. Για εμάς είναι σαν ένα μεγάλο παράσημο και την ευχαριστούμε πολύ για αυτό!

"Την Τρίτη πήγα στο Μουσείο Βορρέ για τα Αποτύπωματα του Σ.Κ.Ε.Π. μετά από 3 κληρώσεις και εκατοντάδες πιέσεις σε καθηγητές! Αν και είχα ξαναπάει τις προηγούμενες χρονιές το ήθελα πάρα πολύ και το πάλευα γιατί θέλω να έρχομαι σε επαφή με παιδιά γενικά και να περνάω χρόνο μαζί τους, γιατί θέλω επαγγελματικά να ασχοληθώ με τα ΑμεΑ και λόγω ενός προβλήματος υγείας που έχω εκ γενετής και νιώθω την ανάγκη να προσφέρω σε όσα παιδάκια έχουν ανάγκη! Αυτή η φορά ήταν η πιο ξεχωριστή και όλοι οι «αγώνες» έπιασαν τόπο. Ήταν η πρώτη φορά που κλήθηκα να ασχοληθώ με παιδάκια που έχουν αυτισμό σε μεγάλο βαθμό και αποτέλεσε μια πρωτόγνωρη εμπειρία. Ενώ στην αρχή δε μιλούσαν ούτε καν μας κοιτούσαν σιγά σιγά και με καθοδήγηση από τους συνοδούς τους καταφέραμε να ζωγραφίσουμε, να τραγουδήσουμε και να γελάσουμε! Ήταν υπέροχο το συναίσθημα που μου προκαλούσαν αυτές οι χαμογελάρες! (ΔΕΝ ήταν απλά χαμόγελα!)

Στη συνέχεια, γνωρίσαμε το Στέφανο και τον Παναγιώτη. Ήταν η πρώτη φορά που θα μας μιλούσαν άτομα που βιώνουν όσα για τους περισσότερους είναι απλά θεωρίες. Από τις πρώτες κιόλας κουβέντες με κατέκλυσε ένας ενθουσιασμός. Ήταν δύο θεότρελα νέα παιδιά που απλά μας περιέγραφαν το διαφορετικό από εμάς τρόπο που περνούσαν τη ζωή τους με έναν άνετο και γεμάτο αυτοπεποίθηση τρόπο που εμένα προσωπικά το λιγότερο που έκανε ήταν να με συγκλονίσει. Άγγιξαν, εν αγνοία τους, τη δική μου «χαλασμένη» (όπως την χαρακτήρισε αργότερα ο Παναγιώτης) πλευρά και μπορούσα να καταλάβω τι είναι να είσαι διαφορετικός και να προσπαθείς να κάνεις τα πάντα φυσιολογικά και άλλοτε να το καταφέρνεις κι άλλοτε όχι! Δεν προσπάθησα καν να συγκρατήσω τα δάκρυά μου ,δάκρυα συγκίνησης οπωσδήποτε με μία ελάχιστη δόση πόνου που φέρνουν οι παλιές αναμνήσεις γιατί μπορεί τα παιδιά (ευτυχώς!) να μη βίωσαν το bullying όπως εγώ αλλά όταν ξύνεις μέσω μιας μνείας μια πληγή που δεν έχει κλείσει εντελώς πονάει... Ένιωσα ότι τα δύο παιδιά ήταν οι άνθρωποι που άξιζε να μοιραστώ το συναίσθημά μου μαζί τους! Δε νοιάστηκα που η πλειοψηφία των παιδιών που ήταν εκεί είτε είχαν συμμετάσχει είτε απλά ήταν θεατές ή είχαν ακούσει κάποια φήμη στο bullying που είχα δεχτεί 3 χρόνια στο γυμνάσιο. Τα παιδιά αντιμετώπισαν την όλη κατάσταση με το κλάμα με πλάκα και ήμουν ευγνώμων γιατί σε καμία περίπτωση δεν ήθελα να τους αποσυντονίσω ή να τους αποθαρρύνω ή να προκαλέσω σχόλια...

Μετά την ομιλία αυτή συζήτησα με μια γλυκιά ψυχολόγο που με έκανε να καταλάβω ορισμένα πράγματα που είχα καταχωνιασμένα και πώς να τα αντιμετωπίσω. Μετά είχα την τύχη να συνομιλήσω κατ’ ιδίαν με τα δύο παιδιά. Ήταν δεν ήταν στο σύνολο 20 λεπτά αλλά σίγουρα ήταν από τα πιο σημαντικά στη ζωή μου! Βίωσα την πλήρη ανταπόκριση διότι ήταν η πρώτη φορά που συνομιλούσα με κάποιους για το συγκεκριμένο θέμα που καταλάβαιναν απόλυτα την κατάσταση χωρίς να προσπαθούν καθόλου ή να κρύβουν κάποιο αίσθημα αμηχανίας, λύπησης ή χαράς «που δεν το έχουν»... Δε μου είπαν κάτι που δεν έχω ακούσει ή διαβάσει αλλά το να τα ακούω από τα συγκεκριμένα παιδιά αποτελούσε μάθημα ζωής! Και, όπως μου είπε ο Στέφανος, επηρεάστηκαν και τα παιδιά εκτός από εμένα. Ήδη μόλις βγήκαμε από το μουσείο μια κοπέλα που απλά ήταν θεατής του bullying που δεχόμουν ήρθε και μου ζήτησε συγγνώμη που δεν έκανε κάτι να με βοηθήσει και είπε ότι «βλακεία η όλη φάση»...

Ευχαριστώ από καρδιάς για τη στήριξη που μου έδειξαν τα 3 συγκεκριμένα παιδιά και που έχει δημιουργηθεί ο Σ.Κ.Ε.Π. Τα «διαφορετικά» παιδιά έχουν ανάγκη από υποστήριξη και να βγουν από την αφάνεια! Εύχομαι να συνεχιστεί η πολύτιμη προσπάθεια του Σ.Κ.Ε.Π. και να φτάσει στα επιθυμητά αποτελέσματα! Όλοι πρέπει να μάθουν ότι ,όπως μου είπε ο Παναγιώτης, η αναπηρία(ή γενικά οτιδήποτε το διαφορετικό να συμπληρώσω εγώ) είναι μια ΙΔΙΟΤΗΤΑ και όχι ένα ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΟ.

Από μια φανατική υποστηρίκτρια του έργου σας!"

Επιλέξαμε τα παρακάτω μηνύματα επειδή μεταφέρουν την εικόνα των μαθητών μέσα από το βλέμμα του εκπαιδευτικού.

  • Ήθελα να πω σε όλους σας ότι κάνατε πολύ καλή δουλειά, με κέφι και ενθουσιασμό και αυτό φάνηκε. Επίσης θα πω τη δική μου αίσθηση μετά από κάθε συνάντησή μας. Νομίζω ότι κάνετε την επαφή μας με την αναπηρία κάτι απλό, χωρίς περιορισμούς, αναστολές και αμηχανία. Δεν ξέρω πως το καταφέρατε τα παιδιά μας να ζητούν αυτή την επαφή ακόμη περισσότερο...
  • Σας ευχαριστούμε θερμά για το ταξίδι που κάνατε για να μας έρθετε, αλλά πολύ περισσότερο για το ότι ανοίξατε νέους δρόμους στο μυαλό και την ψυχή μας!!! Τα παιδιά δεν έχουν σταματήσει να μιλούν για εσάς και τον υπέροχο τρόπο που τα προσεγγίσατε!!! Ανυπομονώ για την επόμενη συνάντηση! 
  • Το πιο σημαντικό που άκουσα σήμερα από τα παιδιά, το είπε ένας μαθητής με πολλά οικογενειακά προβλήματα. Με ένα φωτεινό χαμόγελο, που δεν το έχω ξαναδεί στο πρόσωπό του, μου είπε ότι ήταν η καλύτερη επίσκεψη που έχει πάει και πως του χρόνου θα ξανάρθει οπωσδήποτε.
  • Σκέφτηκα να σας μεταφέρω τις πρώτες εντυπώσεις από τα "Αποτυπώματα 2014".Σας στέλνω τις χαρακτηριστικές φωτογραφίες που δείχνουν ότι οι αποστάσεις μικραίνουν... Την πρώτη φορά που πλησίασα  ένα τραπέζι για να δω πώς τα πάνε, παρατήρησα ότι το ένα αγόρι μας ζωγράφιζε στην άκρη της μπλούζας. Μου είπε ότι ήταν μια καρδιά, που όμως η μισή ήταν απ' έξω... Σιγά σιγά πλησίασε το σχέδιό του στο σχέδιο του κοριτσιού που καθόταν δίπλα του. Να σημειώσω εδώ ότι είναι ένα από τα παιδιά που δημιουργεί προβλήματα στο σχολείο με τη συμπεριφορά του. Δίπλα του ο Κ. συνεργάζεται απόλυτα με το δικό του "ζευγάρι". Αυτή ζωγράφισε τον έναν λόφο, αυτός τον άλλον. Αυτή σχεδίασε το σπίτι αυτός τα παράθυρα. Συζητούσαν για το αν θα προσθέσουν ποταμάκι ή δρομάκι...Σε άλλο τραπέζι ο Χ. βρήκε δυσκολία. Καθόταν με μεγαλύτερα παιδιά που είχαν εμφανώς αρκετά προβλήματα. Όταν τον ρώτησα μου είπε ότι ήταν καλά, αλλά η στάση του σώματός του έδειχνε άλλα. Τελικά παραδέχτηκε ότι δυσκολευόταν λέγοντας: "δεν είναι κάτι που βλέπω κάθε μέρα". Χάρηκα πολύ που το είπε... Το είπε και μετά στη συζήτηση με τον ψυχολόγο. Για το κάθε παιδί είναι διαφορετικά.