Εσύ πότε κατάλαβες ότι δεν ακούς;

-Κωνσταντίνε πότε κατάλαβες ότι δεν ακούς;

Ελένη, 14ο Δημοτικό Αιγάλεω.

…και με ρωτάει στο σχολείο ένα κορίτσι, κάπου 11 ετών, πώς είναι να μεγαλώνεις με την κώφωση από βρέφος. 
Αλήθεια, δεν το είχα σκεφτεί ποτέ έτσι. Συνήθεια είναι, απάντησα μηχανικά. Από τότε που με θυμάμαι, ήμουν πάντα έτσι. Όμως… Αυτό δεν σημαίνει πως ήξερα τι είμαι, τι σημαίνει «δεν ακούω». 
Και πάμε μια στροφή πίσω στον χρόνο, στο 2001, ήμουν 10 χρονών τότε, συνηθισμένος στο να φοράω τα ακουστικά βαρηκοΐας γιατί «έτσι έπρεπε». Αυτό που ήξερα από μικρό παιδί είναι πως δεν μιλούσα καλά. Όχι περίεργα, απλά δεν μιλούσα κατανοητά. Και νόμιζα πως ο λαιμός μου έφταιγε για όλα. Κι αυτό έλεγα στα παιδιά που με ρωτούσαν τι έχω ή από που είμαι και μιλάω έτσι. Έφταιγε ο λαιμός μου.
Τότε ήταν που βγήκαν τα κινητά. Τα μεγάλα κινητά με τις κεραίες να ξεπροβάλλουν… Ήδη 2-3 συμμαθητές μου είχαν κινητά. Δεν υπήρχαν μηνύματα τότε, ήταν μόνο για κλήσεις. Πήρε και ο πατέρας μου λόγω δουλειάς. Ήθελα κι εγώ να πάρω, να μιλήσω με τον Λέανδρο και τον Αποστόλη, που τότε στέλναμε γράμματα μαζί με ζωγραφιές.
Και παρακαλούσα τους γονείς μου να μου πάρουν κινητό, να μιλάω με τους φίλους μου. Και μου έλεγαν με τρόπο «μα, εσύ δεν μπορείς, δεν ακούς καλά…». 
Μα τι σημαίνει «δεν ακούω»; Τι είναι αυτό το πράγμα, τέλος πάντων; αναρωτιόμουν με αφέλεια. 
Κι έτσι έγινε, πέρασε το δικό μου, θα μιλούσα από το τηλέφωνο για πρώτη φορά. Υποτίθεται, θα μιλούσα με τον φίλο μου τον Λέανδρο. Κι εκεί που περίμενα ότι θα καταλάβαινα απευθείας στο μυαλό μου τα λόγια του, κάτι σαν αναβάθμιση του εγκέφαλου που αποκτάς όσο μεγαλώνεις -- για αυτό, άλλωστε, μιλούσαν πάντα οι μεγάλοι στο τηλέφωνο και τα παιδιά σχεδόν ποτέ. Σωστά; 
Τίποτα. Ένα απόλυτο τίποτα. Και η μητέρα μου, σε απόσταση αναπνοής, να μου υπογραμμίζει αυτά που μου έλεγε ο Λέανδρος, χωρίς φωνή. Κι εγώ απαντούσα στον Λέανδρο… Αλλά δεν κατάλαβα γιατί δεν καταλάβαινα τον Λέανδρο από το τηλέφωνο.
Τελικά, σε μια μόνο στιγμή, κατάλαβα τι σημαίνει αυτό το πράγμα. Για αυτό γελούσε η αδερφή μου όταν έβλεπε κινούμενα σχέδια, για αυτό έκλαιγε η γιαγιά μου σε μια ταινία της Αλίκης Βουγιουκλάκη, για αυτό η μητέρα μου είχε αυτή την σοκαρισμένη έκφραση μια μέρα που είχε ειδήσεις… 
Η απογοήτευση ήταν τεράστια. Αλλά πως να εξηγήσεις στο παιδί σου, μέσα σε περιβάλλον των λεγόμενων «ακουόντων», ότι δεν ακούει, τι σημαίνει να ακούς;
 

Κωνσταντίνος Σαμαράς